Operacja cieśni kanału nadgarstka polega na przecięciu więzadła poprzecznego nadgarstka i w ten sposób uwolnieniu uciskanego nerwu pośrodkowego. Sam cel zabiegu jest podobny niezależnie od zastosowanej techniki. Istotne różnice dotyczą natomiast wielkości nacięcia skóry oraz sposobu dotarcia do więzadła.Ma to znaczenie dla rekonwalescencji. W przypadku technik małoinwazyjnych uszkodzenie tkanek znajdujących się nad więzadłem jest mniejsze, dlatego pierwsza faza powrotu do sprawności może przebiegać szybciej i wiązać się z mniejszymi dolegliwościami w obrębie blizny.

Zespół cieśni kanału nadgarstka można leczyć na wiele sposobów. Pacjent szukający informacji w internecie może spotkać się z ćwiczeniami, laserem, ortezami, blokadami sterydowymi, hydrodekompresją, zabiegami pod kontrolą USG, operacją endoskopową czy klasycznym przecięciem więzadła poprzecznego nadgarstka.Co więcej, w ostatnich latach pomiędzy zwykłym zastrzykiem a klasyczną operacją pojawiła się cała grupa procedur małoinwazyjnych. Niektóre pozwalają przeciąć więzadło przez kilkumilimetrowe nacięcie, a najbardziej małoinwazyjne – przez punktowy dostęp przez skórę pod kontrolą USG.Dlatego określenie „operacja cieśni nadgarstka” nie oznacza już jednej konkretnej procedury.

Operacja cieśni kanału nadgarstka przez wiele lat kojarzyła się przede wszystkim z nacięciem skóry dłoni i chirurgicznym przecięciem więzadła poprzecznego nadgarstka. Obecnie możliwości jest znacznie więcej. To samo więzadło można przeciąć przez punktowy dostęp pod kontrolą USG, przez niewielkie nacięcie skóry, endoskopowo albo podczas klasycznej operacji otwartej.Cel wszystkich tych zabiegów jest podobny: uwolnienie nerwu pośrodkowego poprzez przecięcie więzadła poprzecznego nadgarstka i zwiększenie przestrzeni w kanale nadgarstka.Różna jest natomiast droga prowadząca do tego celu. Poszczególne metody różnią się wielkością dostępu, sposobem kontroli narzędzia, zakresem preparowania tkanek oraz pozostawioną raną. Dlatego określenie „operacja cieśni kanału nadgarstka” może obecnie oznaczać bardzo różne procedury.Poniżej przedstawiamy najważniejsze metody – zaczynając od najmniej inwazyjnych, a kończąc na klasycznej operacji otwartej.