Schorzenia, Zabiegi

Rekonwalescencja po operacji cieśni kanału nadgarstka

Operacja cieśni kanału nadgarstka polega na przecięciu więzadła poprzecznego nadgarstka i w ten sposób uwolnieniu uciskanego nerwu pośrodkowego. Sam cel zabiegu jest podobny niezależnie od zastosowanej techniki. Istotne różnice dotyczą natomiast wielkości nacięcia skóry oraz sposobu dotarcia do więzadła.Ma to znaczenie dla rekonwalescencji. W przypadku technik małoinwazyjnych uszkodzenie tkanek znajdujących się nad więzadłem jest mniejsze, dlatego pierwsza faza powrotu do sprawności może przebiegać szybciej i wiązać się z mniejszymi dolegliwościami w obrębie blizny.
Schorzenia, Zabiegi

Leczenie cieśni kanału nadgarstka

Zespół cieśni kanału nadgarstka można leczyć na wiele sposobów. Pacjent szukający informacji w internecie może spotkać się z ćwiczeniami, laserem, ortezami, blokadami sterydowymi, hydrodekompresją, zabiegami pod kontrolą USG, operacją endoskopową czy klasycznym przecięciem więzadła poprzecznego nadgarstka.Co więcej, w ostatnich latach pomiędzy zwykłym zastrzykiem a klasyczną operacją pojawiła się cała grupa procedur małoinwazyjnych. Niektóre pozwalają przeciąć więzadło przez kilkumilimetrowe nacięcie, a najbardziej małoinwazyjne – przez punktowy dostęp przez skórę pod kontrolą USG.Dlatego określenie „operacja cieśni nadgarstka” nie oznacza już jednej konkretnej procedury.
Ogólne

Czy operacja cieśni nadgarstka zawsze jest konieczna?

Czy cieśń nadgarstka trzeba operować? To jedno z najczęstszych pytań zadawanych przez pacjentów po rozpoznaniu zespołu cieśni kanału nadgarstka. Odpowiedź nie zawsze brzmi „tak”. W początkowych i mniej zaawansowanych przypadkach można zastosować leczenie zachowawcze, a u części pacjentów dobre efekty przynoszą również zabiegi wykonywane pod kontrolą USG, takie jak hydrodekompresja nerwu pośrodkowego.Jednocześnie cieśni nadgarstka nie należy traktować wyłącznie jako problemu bólowego. Długotrwały ucisk nerwu pośrodkowego może stopniowo prowadzić do jego uszkodzenia. Jeżeli ucisk trwa odpowiednio długo, część zmian może stać się nieodwracalna. Dlatego pytanie nie powinno brzmieć wyłącznie: „czy można uniknąć operacji?”, ale również: „jak długo można bezpiecznie leczyć cieśń bez uwolnienia nerwu?”
Schorzenia, Zabiegi

Metody operacyjne zespołu cieśni nadgarstka

Operacja cieśni kanału nadgarstka przez wiele lat kojarzyła się przede wszystkim z nacięciem skóry dłoni i chirurgicznym przecięciem więzadła poprzecznego nadgarstka. Obecnie możliwości jest znacznie więcej. To samo więzadło można przeciąć przez punktowy dostęp pod kontrolą USG, przez niewielkie nacięcie skóry, endoskopowo albo podczas klasycznej operacji otwartej.Cel wszystkich tych zabiegów jest podobny: uwolnienie nerwu pośrodkowego poprzez przecięcie więzadła poprzecznego nadgarstka i zwiększenie przestrzeni w kanale nadgarstka.Różna jest natomiast droga prowadząca do tego celu. Poszczególne metody różnią się wielkością dostępu, sposobem kontroli narzędzia, zakresem preparowania tkanek oraz pozostawioną raną. Dlatego określenie „operacja cieśni kanału nadgarstka” może obecnie oznaczać bardzo różne procedury.Poniżej przedstawiamy najważniejsze metody – zaczynając od najmniej inwazyjnych, a kończąc na klasycznej operacji otwartej.
Schorzenia

Nieleczony zespół kanału nadgarstka – od bólu i drętwienia do trwałego uszkodzenia nerwu

Zespół kanału nadgarstka często zaczyna się niepozornie. Ręka drętwieje w nocy, pojawia się mrowienie palców, czasem ból nadgarstka. Pacjent zmienia pozycję ręki, potrząsa nią i po chwili objawy ustępują. Jeżeli w ciągu dnia ręka funkcjonuje prawidłowo, problem łatwo przez długi czas bagatelizować.Jednak zespół kanału nadgarstka jest neuropatią uciskową. Oznacza to, że nerw pośrodkowy jest poddawany przewlekłemu uciskowi, a wraz z postępem choroby problem może przestać dotyczyć wyłącznie okresowego bólu czy mrowienia.W bardziej zaawansowanym stadium może dojść do trwałych zaburzeń czucia, osłabienia ręki, zaniku mięśni, a ostatecznie do zmian w samym nerwie, których pełne cofnięcie po jego uwolnieniu nie zawsze jest możliwe.Dlatego w diagnostyce zespołu kanału nadgarstka ważne jest nie tylko stwierdzenie, że nerw jest uciskany. Trzeba również odpowiedzieć na pytanie: jak bardzo jest uciskany i czy pojawiają się już cechy jego uszkodzenia?
Hydrodekompresja kanału nadgarstka pod kontrolą USG — zabieg w gabinecie Synovia Warszawa
Ogólne

Diagnostyka zespołu kanału nadgarstka – USG, EMG i próba hydrodekompresji

Badanie EMG jest ważnym elementem diagnostyki zespołu kanału nadgarstka. W praktyce w diagnostyce cieśni szczególnie istotna jest ocena przewodnictwa nerwowego, czyli elektroneurografia będąca częścią diagnostyki elektrofizjologicznej. Pozwala ona przede wszystkim ocenić funkcję nerwu i wykazać zaburzenia przewodnictwa związane z jego uciskiem.USG dostarcza natomiast informacji przede wszystkim o strukturze – pokazuje wygląd nerwu, miejsce jego ucisku oraz otaczające go tkanki.Można więc w uproszczeniu powiedzieć:EMG mówi nam przede wszystkim, jak nerw działa. USG pokazuje, jak wygląda, gdzie jest uciskany i co może być przyczyną ucisku.Dlatego oba badania nie muszą ze sobą konkurować. W wielu przypadkach wzajemnie się uzupełniają, szczególnie przed podjęciem decyzji o bardziej inwazyjnym leczeniu.
Ogólne

Zespół kanału nadgarstka – jak można go leczyć? Od hydrodekompresji do uwolnienia nerwu

Zespół kanału nadgarstka jest jedną z najczęstszych neuropatii uciskowych. Jego istotą jest ucisk nerwu pośrodkowego w kanale nadgarstka, czyli stosunkowo ciasnej przestrzeni ograniczonej przez kości nadgarstka oraz troczek zginaczy.Pacjenci najczęściej zgłaszają drętwienie i mrowienie palców, szczególnie kciuka, palca wskazującego i środkowego. Charakterystyczne są dolegliwości nocne, wybudzanie ze snu i potrzeba „strzepywania” dłoni. W bardziej zaawansowanych przypadkach może pojawić się osłabienie ręki, problemy z precyzyjnymi czynnościami, wypadanie przedmiotów z dłoni, a ostatecznie także zanik mięśni kłębu kciuka.Nie każdy zespół kanału nadgarstka wymaga jednak operacji. Wybór leczenia zależy przede wszystkim od stopnia ucisku nerwu, czasu trwania objawów, obrazu klinicznego oraz wyników badań dodatkowych.
Zatrzaskujący palec
Zabiegi

Palec zatrzaskujący – kiedy wystarczy zastrzyk, a kiedy przeciąć troczek pod kontrolą USG?

Palec zaczyna „przeskakiwać” przy prostowaniu. Początkowo tylko rano, później coraz częściej. Z czasem pojawia się ból u podstawy palca, a w bardziej zaawansowanych przypadkach palec może zatrzymać się w zgięciu i trzeba odblokować go drugą ręką. To typowy obraz palca zatrzaskującego, nazywanego również zwężającym zapaleniem pochewki ścięgna zginacza.Nie każdy palec zatrzaskujący wymaga jednak operacji. We wcześniejszym stadium często można rozpocząć leczenie od iniekcji sterydowej pod kontrolą USG. Jeżeli jednak problem staje się przede wszystkim mechaniczny, zatrzaskiwanie jest nasilone albo dolegliwości nawracają mimo leczenia, rozwiązaniem może być przezskórne igłowe przecięcie troczka A1 pod kontrolą USG.W SYNOVIA w Warszawie na Ursynowie oba etapy – diagnostykę oraz leczenie – można wykonać pod kontrolą ultrasonografii.
USG kolana przed podaniem kwasu do kolana
Ogólne, Schorzenia

Zmiany zwyrodnieniowe stawów w badaniu – czy wszystko co widać, rzeczywiście boli?

„Zmiany zwyrodnieniowe”, „osteofity”, „degeneracja łąkotki”, „chondromalacja”, „zmiany przeciążeniowe” – takie określenia w opisie RTG, rezonansu magnetycznego czy USG potrafią brzmieć niepokojąco. Zwłaszcza gdy opis badania zajmuje pół strony i wymienia kilka różnych nieprawidłowości.Jednocześnie bardzo często pojawia się pytanie: czy wszystkie zmiany widoczne w badaniu rzeczywiście są przyczyną bólu?Nie. Co więcej, jest to jedna z najważniejszych zasad interpretacji badań obrazowych narządu ruchu. Obrazujemy nie tylko chorobę, ale również ślady upływu czasu, przebytych przeciążeń i adaptacji organizmu. Dlatego nie każda nieprawidłowość wymaga leczenia, a tym bardziej zabiegu.
Diagnostyka, Zabiegi

Ból barku – co może boleć w barku i kiedy warto zrobić USG?

Ból barku jest bardzo częstą dolegliwością, ale określenie „boli mnie bark” niewiele jeszcze mówi o jego przyczynie. W niewielkiej okolicy znajduje się kilka struktur, z których każda może odpowiadać za podobne objawy: ścięgna stożka rotatorów, kaletka podbarkowa, ścięgno głowy długiej mięśnia dwugłowego, staw barkowo-obojczykowy czy sam staw ramienny. Co więcej, czasami źródło bólu znajduje się w ogóle poza barkiem – na przykład w kręgosłupie szyjnym.Dlatego w diagnostyce bólu barku najważniejsze nie jest samo stwierdzenie, że „coś jest przeciążone”. Trzeba możliwie dokładnie ustalić, która struktura boli i dlaczego. Ma to znaczenie nie tylko dla dalszej rehabilitacji, ale również wtedy, gdy rozważamy iniekcję sterydową, PRP, leczenie zwapnienia czy inny zabieg pod kontrolą USG.